|
|
Welkom op het Weblog van Peter van Eerden
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
Hartelijk welkom op de Weblog van Peter van Eerden! Waarom een Weblog? Wel, schrijven is een grote hobby van me. Ik schrijf elke dag en met veel plezier. Van gedichten, tot korte verhalen en ik plaats veel OV berichten in een OV nieuwsforum, waar ik ook regelmatig commentaar op lever. Nieuwsgaring en nieuwsvoorziening naar de collega's en iedereen die er nog meer interesse voor heeft, is een deel van mijn leven, een leuke hobby. Wellicht ben ik mijn roeping misgelopen en had ik de journalistiek moeten gaan, maar helaas de dingen in het leven gaan soms anders dan dat je ze heb gepland. Ik ben al 20 jaar in het OV werkzaam en 25 jaar buschauffeur (eerst 5 jaar Touringcarchauffeur) en maak dagelijks veel mee. Het is een van de redenen om lezers meer inzicht te geven in de achtergronden van het leven als buschauffeur. Vanaf vandaag dus kun je me dagelijks (weer) volgen.... Hartelijke groeten, Peter van Eerden Bezoek ook de door mij gemodereerde website: www.fnvov.nl/forum Oranje terreur Eigenlijk vandaag - maar gisteren al 'groots' gevierd - was het Koninginnedag. De dag waarop 'wij' met zijn allen(?) 'vieren' dat de koningin in janauri jarig is. Als frevent tegenstander van het geldslurpende oranje koningshuis met al zijn opvretertjes, houd ik me verre van allerlei lyrische uitlatingen die moeten leiden tot het verhogen van de 'feestvreugde'. Gelukkig moest ik gisteren werken en zo ontliep ik alle opgefokte berichtgeving over het Koningshuis en hun vele nazaten. Ik reed de hele dag door dorpen en kleine stadjes en was ook nog even in Amsterdam. En alleen in Amsterdam was het wat drukker (Amsterdam Oost) dan op een normale zaterdag. In de dorpen was het uitgestorven en leek het eerder op een zondag, dan op een (oranje) 'feestdag'. Zo bezien lijkt de magie van koninginnedag aardig aan het uitsterven, iets waar ik als anti-royalist natuurlijk geen traan om kan laten. Vanmorgen nog even het AT5 (amsterdamse stadskabel Tv zender) gekeken van gisterenavond. Hierin werd verslag gedaan van koninginnedag in Amsterdam. Allemaal lallende en wildplassende mensen, bierzuipende en snaaiende creaturen die met een dikke tong voor de camera vertelden hoe gezellig het wel niet was in Amsterdam. Jammer nou, want dat heb ik toch maar mooi gemist, of toch niet? Het moge duidelijk zijn: Koniniginnedag is aan mij niet besteed, en ik was blij dat ik deze dag mocht werken! Een dag zonder koninginnedag is een normale dag Overmacht.... afgelopen donderdag werd ik dubbel slachtoffer van overmacht. Ik moest om half zeven op Utrecht CS zijn. Daar had ik een afspraak met de voorzitter van een nieuwe reizigersvereniging. Een kennismakingsgesprek omdat ik mezelf gekandideerd had als secretaris van die club. In de mail had ik me al uitgesproken dat de tijd en de locatie nogal onhandig waren: midden in de spits en rondom etenstijd. Maar ik kreeg een mail terug met daarin de argumenten dat het hen wél goed uitkwam daar zij daarna nog een vergadering hadden gepland om zeven uur. OK, dan maar om half zeven op het CS in Utrecht. Om kwart over vijf stond ik op het Gaasperplas om met bus 177 naar station Duivendrecht te reizen en vandaar met de Intercity (22 minuten) naar Utrecht CS. De 177 was te laat, overmacht, want de weg van Weesp naar de Bijlmer stond maar weer eens zo vast als een huis. Maar goed ik had nog ruim een uur over. Eindelijk op het station Duivendrecht aangekomen kocht ik een kaartje. Het was heel erg druk, wat een mensen. Er werd omgeroepen dat er een 'wisselstoring' was tussen - je raad het al - Duivendrecht en Utrecht en dat er geen intercity's zouden rijden op dit baanvak, tot nader order. Jeemig, wat nu? Conducteur aangeschoten - ik was niet de enige - en gevraagd hoe nu verder als ik naar Utrecht wil. De stoptrein naar naar Utrecht, via Hilversum, zei de conducteur doodleuk. Ik belde gelijk de voorzitter van die club waar ik een afspraak mee had om half zeven, dat ik later zou komen, met de reden waarom: overmacht dus. Zijn mobiele telefoon werd niet opgenomen en ik moest het bericht inspreken op zijn voicmail. De eerste stoptrein Utrecht - via Hilversum - zat al tsjokkie vol en er konden slechts een paar mensen nog bij. Een kwartier later knokte ik me een weg naar binnen en stond als een haring in een tonnetje in een bloedhete oude stoptrein en het afzien kon beginnen. Bij elk stationnetje gingen er maar mondjesmaat mensen uit en kwamen er weer veel binnen. Het bleef erg vol en warm! Elke vijf minuten probeerde ik de mobiel telefoon van mijn afspraak te bereiken, maar nog steeds de voicemail.. 10 voor zeven ging dan eindelijk mijn mobiele telefoon af en kreeg ik een medebestuurslid aan de telefoon die vroeg waar ik nu was. Ik legde hem uit waar ik was en waarom en dat ik er aan zat te komen. Daar was hij niet zo gelukkig mee, want ja, ze hadden ná zeven uur een vergadering ingepland en als ik later zou komen dan zou de vergadering worden verstoord. Of ik het hem niet kwalijk zou nemen dat het gesprek dat wij hadden ingepland door tijdgebrek - en overmacht - niet meer gevoerd zou worden? "Dat is dan lekker", was mijn eerste reactie, "ben ik bijna twee uur op pad, en dan dit". "ja, soms gaan dingen niet zo als ze gepland zijn", kreeg ik te horen, maar we kunnen zaterdag een nieuwe afspraak maken, om half twaalf, dat dan maar doen dan?" OK, ik stemde in. Maar tien minuten later was ik - eindelijk! - op Utrecht CS (het was toen inmiddels kwart over zeven!) en liep ik alsnog naar de aangewezen locatie. Daar zag ik het bestuur (ik kende twee bestuursleden van gezicht) zitten en liep naar binnen. Aan een restaurant tafeltje zaten zij inderdaad te vergaderen. Ik gaf iedereen een hand en vertelde waarom ik zo laat was. De voorzitter - die zelf ook per trein was gekomen - zei dat ook hij de nodige vertraging had opgelopen. Men vond het jammer dat het zo gelopen was, maar ja, men had er een half uurtje voor uitgetrokken om wat kandidaten te spreken, en daarna stond deze vergadering op de planning. Zaterdag om half twaalf zouden we verder kunnen praten. Na wat algemeenheden - en het aanbieden van een drankje - ging men over tot de orde van de dag: de vragdering ging door en daar zat ik wat ongemakkelijk bij. Dus dronk ik snel mijn glas leeg, wenste iedereen het beste en ging weer huiswaarts met een behoorlijk katergevoel! Om kwart over negen - vier uur later dan ik was vertrokken - was ik weer thuis. Vier uur voor Jan Lul in de rondte gereden. In de trein terug naar Amsterdam bedacht ik me dat het toch wel netjes geweest zou zijn van zo'n bestuur om de vergadering even 5 minuten op te schorten en mij even te woord te staan, zeker nadat ik zoveel moeite had gedaan om daar wél op tijd te komen en dat ik door pure overmacht niet op tijd kón komen! En dat heb ik ook diverse keren geprobeerd mede te delen door de mobiele telefoon van de voorzitter te bellen die vervolgens niet opnam... Gisterenmorgen - vrijdag dus - schreef ik na een nachtje slapen een kort berichtje naar de voorzitter: "Hallo, gezien de revaring van gisteren heb ik besloten mijn kandidatuur in te trekken". Niet meer en niet minder. Ik wil op deze plek geen moraalridder proberen te zijn, maar ik denk dat iedereen die dit stukje leest, zelf wel kan opmaken in hoe ik over het een en ander denk. Maar goed, het zij zo. Ik ben álweer een ervaring rijker. Peter. Je komt maar moeilijk tot bedaring, na een dag met slechte ervaring! Het feest van het Licht! Toen ik klein was - en nog Rooms Katholiek - gingen wij in de avond vóór Pasen naar de Paaswake. Voor elke praktiserende katholieke gelovige (en dat waren er heel wat in die tijd!) was de Paaswake dan ook één van de hoogtepunten in het (gelovige) jaar. Bij de ingang van de kerk stonden vrijwilligers kaarsen en servetjes te verkopen die iedere gelovige dan mee naar binnen moest nemen. Binnen op het Altaar stond één reusachtige kaars en de hele kerk was natuurlijk versierd met bloemen. Tijdens de dienst ging het licht in de kerk dan uit en werd met veel ceremonieel die ene, grote kaars op het altaar aangestoken, als symbool dat na de lijdensweg, Het Licht was teruggekomen, om anderen mede te verlichten. Vandaar dat na het aansteken van die ene kaars, de anderen kaarsen door middel van het aan elkaar doorgeven van het vuur, ook werden ontstoken. En zo, langzaam maar zeker, werd de hele kerk steeds helderder verlicht. De servetjes dienden om het kaarsvet niet over je handjes te laten stromen. De symboliek werkte en was zeer overdrachtelijk! Ik vond dat altijd erg indrukwekkend. Nu ben ik al jaren niet meer kerks, en de Roomse feestdagen zeggen me nagenoeg niets meer, dan de herinnering aan vroegere dagen toen alle Christenen er gemakshalve maar vanuit gingen dat hun geloofs feestdagen maar voor iederen moesten gelden. Als je als kindje wordt geboren in een Christelijk gezin en je krijgt het geloof met de paplepel ingegoten dan sta je daar ook helemaal niet bij stil, je accepteert het gewoon als een gegeven. Pas later als je kan nadenken over deze dingen, ga je het vreemd vinden dat er geen feestdagen van andere geloven zijn die ook in héél het land worden gevierd en niet alleen doordat ene, bepaalde geloof. Pasen is nog steeds het symbolische feest van het Licht. Het einde van de winter, de donkere dagen en het begin van de lente, de lichtere dagen. Het einde ook van de passietijd, het lijden van Christus, zijn dood, en zijn wederopstanding. Er zijn nog steeds veel mensen die het serieus geloven en dat is hun goede recht. Heel veel andere mensen zegt Pasen absoluut niets, die vinden die hele symboliek om Pasen maar flauwekul, en zijn alleen blij met de extra vrije dagen. Met de secularistatie zijn er natuurlijk steeds meer mensen afgestapt van het geloof, want kijk om je heen, wie is er nog kerks? De ene kerk na de andere wordt gesloopt omdat het gebouw voor die tientallen gelovigen die nog over zijn, niet meer op te brengen is. Deze week las ik in Trouw dat er zelfs al leken de mis opdroegen omdat er ook geen priesters meer worden opgeleid. De animo om priester te worden is er niet meer. Maar - om op Pasen terug te komen - de symboliek van het Licht en het Licht aan elkaar doorgeven, dat blijft me toch wel aanspreken in een wereld waarin nog maar weinig voor een ander klaar staan, en slechts alleen aan hen zelf kunnen denken. Zet duizend mensen in een kerk met een kaars, steek één kaars aan , sluit alle deuren en zeg dat niemand de kerk mag verlaten voordat alle mensen met al die kaarsen het vuur van die éne grote kaars aan elkaar hebben overgedragen. Pas dan zal iedereen beseffen wat een moeite het kost überhaupt iets op elkaar over te dragen en dat niemand ooit iets kan doorgeven wat hij of zij, zelf nog niet heeft ontvangen. Mooi he? Als je daar goed over nadenkt zit er heel wat in. En als ik zo filosofeer dan heb ik toch nog een beetje Paasgevoel! Een dag zonder Paashaas, is wéér brood met kaas! Man met hond Zaterdagmiddag. Op een halte langs 'de Zuwe' (Lijn 126) in Vinkeveen staat een man met een kanjer van een hond. Nu is dit een halte waar nooit iemand staat. Dat is niet zo vreemd in een buurt waar meerdere Porches voor de deur staan en bekend staat als het duurste stukje grond in Nederland. Maar goed die vent - én die hond - willen graag mee. De deur gaat open en de hond schuift naar binnen gevolgd door de man. "Abcoude", zegt de man, en hij legt een hand vol muntjes op de betaaltafel. Ik kijk hem een beetje verdwaasd aan. "Abcoude", zegt hij nogmaals op luidere en irriterende stem. "Goedenmiddag", zeg ik tegen de man. "Van hieruit is het drie zonés en vier strippen, voor u, maar ook voor uw hond, en dat is 2 maal 3.20 Euro. Op mijn betaaltafel ligt net 2.40 Euro (één kaartje, één zone te weinig naar Abcoude, en niets voor de hond..) "We gaan niet beidehand doen he sjoof", zegt de man nu op duidelijke agressive toon, "dat vinden wij niet leuk" en hij kijkt eens naar zijn kollosale hond die vervaarlijk begint te grommen. "Ik moet gewoon een kaartje van 2.40 Euro hebben, en geen gelul over die hond, op de heenweg ben ik ook zo gekomen!" Zie hier de problematiek van een buschauffeur die in zijn uppie op de bus zit en geen enkele, maar dan ook geen enkele ondersteuning van wie dan ook kan - of hoeft te - verwachten. Wat doe je? De flinke jongen uithangen, op je poot spelen? Motor uitzetten, en net zo lang vol blijven houden dat JIJ gelijk hebt en niet HIJ? In het begin heb ik dat inderdaad wel gedaan ja. Ik had - op de langere termijn - niet alleen mezelf ermee, maar dupeerde ook de andere passagiers vanwege het oponthoud. Want moet je een hele bus met mensen er de dupe van laten worden dat er een figuur niet wil betalen, en dat je eigen bedrijf geen corrigerend apparaat op de weg heeft om die man uit je bus te halen binnen een redelijk tijdsbestek? Na zoveel jaar op de bus, kies ik dus voor mijn eigen veiligheid. Laat ik situaties die kunnen escaleren in conflicten, preventief ontspannen. Voor 80 eurocent ga ik niet liggen rollebollen zonder back-up. Nog niet zo lang geleden is er een buschauffeur voor 80 eurocent verschil in elkaar geslagen, en dát zal mij dus nooit overkomen! Dus wat deed ik? Ik verkocht de man een kaartje van 2.40 euro en de hond ging gratis mee (liever dan een beet van dat mormel!) Maar, het voelt wel machteloos. Net zo als een politieagent geen enkel authoriteit meer heeft, zo is het op de bus ook. Je doet in je uppie niets meer tegen een bende schreeuwende en klierende schoolkinderen, je doet niets in je uppie tegen notoire zwart- en/of grijsrijders, en bij de bedrijven en de politiek heeft het totaal géén prioriteit! Want de regels afdwingen kost geld, veel geld. Normen en waarden handhaven kost veel geld. Je hebt veel controleurs nodig. Toch beginnen de veters te knellen als je de man ziet uitstappen - met hond - in Abcoude voor 2.40 euro, terwijl hij eigenlijk 6.40 euro had moeten betalen. Het klopt niet, maar wat moet ik dan...in mijn uppie? Het knaagt aan je rechtsgevoel, want als ik ergens naar toe wil moet ik gewoon betalen wat het kost, kan ik niet marchanderen over de prijs. Nederland wordt met de dag wettelozer. Het recht van sterkste komt boven het recht van de wet. Wetten hebben we zat, maar wie houdt zich er nog aan? Peter. Verlichte geesten... Sinds een aantal maanden heeft men in Abcoude het 'licht' laten schijnen! Al meer dan 20 jaar is er in Abcoude - dat evenwijdig ligt aan de A2 - een sluipverbod om door het smalle en bochtige Abcoude te rijden in de spits. Nu is het zeker ook al 20 jaar geleden dat ik daar een politieagent ben tegengekomen en dus lapt iedereen dat sluipverkeerverbod aan zijn laars. Na 20 jaar heeft het gemeentebestuur dan toch eindelijk forse maatregelen getroffen! Er zijn Abcoude in en Abcoude uit, moveble objects (MO) gekomen: in gewoon Nederlands zijn dat palen die in de grond zitten, maar in de spitsen omhoog gaan. Natuurlijk zijn er waarschuwingsborden en verkeerslichten bij geplaatst. De MO's werken 's middags van 16.30 tot 18.30 uur. Voordat je - vanuit de Bijlmermeer - naar abcoude kunt rijden, ga je vanaf het ziekenhuis AMC een smal provinciaal weggetje over van zo'n 5 kilometer lengte. Dat is normaal, als het rustig is, 45 seconden rijden. Maar....wanneer we nu het ziekenhuis terrein afrijden in de spits, dan staan we gelijk zo vast als een huis! Inplaats van 45 seconden doen we er nu 25 minuten over! Want, of ze nu één of meerdere MO's neerzetten, de mensen blijven de sluiproute gebruiken. Vervelend echter is dat de bussen deze route óók moeten gebruiken, zij hebben géén alternatief. Deze week stonden er drie bussen achter elkaar waar die bussen met een interval van 15 minuten achter lekaar zouden moeten rijden. Het kan nog erger. Want ondanks alle waarschuwingsborden en verkeerslichten, klappen er regelmatig van die zenuwenlijders op het beweegbare obstakel en dan is Leiden helemaal in last! Vorige week vrijdag klapte er een vrouwtje met een gangetje van dertig kilometer op de paal. Kwakboem! De carter lag gelijk open en op straat, olie eruit, andere vloeistoffen ook en ja, het autootje kon effe niet meer verder rijden! Wat nu? 'Gelukkig' hadden ze sinds het plaasten van de die MO's al het vaker bij de hand gehad, en dus kwam het hele circus vlot aandraven, alleen ze konden er niet door want de hele boel stond vast! Millieupolitie, gewone politie en een takeldoos worstelden zich een weg in de zelfgeschapen verkeerschaos waarin honderden mensen met kromme tenen stonden te wachten. Natuurlijk klaagden ook veel buschauffeurs dat hun toch al krappe rijd- en rusttijden nu helemaal niet meer te halen zijn en dat ze wel hun pauze genieten op de eindplek, al zijn ze een uur te laat binnen. En dat dat dan gevolgen heeft voor de volgende ritten, ja dat is evident. Het OV bedrijf was gevoelig voor de argumentatie en ging spreken met de opdrachtgever. Ze kwamen echter van een koude kermis weer thuis, want de opdrachtgever wil nog 3 maanden wachten met evalueren van het systeem, en dus gaan wij in drie maanden tijd nog heel veel klanten verliezen die hun busverbinding zien verstranden in een onbetrouwbaar product. Heel het OV wordt bewust naar de KLOTE geholpen door waanzinnige maatregelen, passagiers worden doelbewust uit de bus getreiterd door creaturen die zelf NOOIT met de bus gaan. Dat wekt wrevel, veel wrevel. Niet alleen bij OV medewerkers, maar juist ook bij onze afnemers, de mensen waar we het allemaal voor doen: de passagiers. Dat dát nou niemand in de peiling heeft.... Peter. Elke dag dat een Provinciale OV-Barbaar beslissingen mag nemen over het OV, is een slechte dag voor het OV! 25 jaar buschauffeur! 1 april 1981 trad ik in dienst - voor een seizoenscontract - bij Coach Group Holland, een echte Amsterdamse tourboer. Na 10 jaar vrachtwagen rijden wilde ik wel weer eens wat anders en de toursector leek me wel wat. Na een proefritje werd ik dan al snel aangenomen tegen een leuk loon. Nu werkte ik al gemiddeld 60-70 uur per week op de vrachtwagen, maar in de toerwereld was dat toen zelfs nog een lachertje. Van 's morgens 7 uur tot 's avonds 24 uur was heel gewoon. De eerste 6 weken van het nieuwe seizoen kreeg niemand vrij, dat was het drukste - Keukenhof - gedeelte van het seizoen. Veel toeristen, veel stadstoerwerk en uiteraard ritjes naar de keukenhof. Als snel kocht ik op aanraden van mijn collega's een plaid, een wekker en een kussentje. Was ik weer eens op de Keukenhof, of bij een museum, pretpark, de luchthaven of noem maar op waar ik lang moest wachten dan werd de wekker gezet en ging Peter even plat. Er waren ook collega's die pillen slikten om 'wakker' te blijven, maar daar is het uiteindelijk minder goed mee afgelopen. Ik ben blij dat ik het op mijn manier heb gedaan. Je verdiende gelijk al wel lekker, bijna een dubbel inkomen en de fooi zat in die dagen ook wel goed. Wanneer je goed verdiend dan zeur je niet over arbeidstijden of werkuren. Ongelooflijk veel gereden en gevarieerd gereden. Het seizoen was sneller om dan ik me kon realiseren. Op het einde van het seizoen werd voor alle seizoenmedewerkers ontslag aangevraagd en dan werd je de WW ingestuurd. Dat was voor een paar weken wel leuk, maar als je 6 maanden zo intensief bent bezig geweest dan kun je daarna niet meer 6 maanden op je kont zitten. Dat gaat kriebelen! Dus na een paar weken melde ik me bij een uitzendburo - of meerdere - en vroeg of ze werk hadden. Dat lukte meestal wel. Zo was ik in die periode o.a. Medewerker Visitatie afdeling in de Bijlmer Bajes, postbode, bezorger van kaas in een vrachtwagen, trailchauffeur, you name it...! Maar eind maart begon het dan toch wel weer te kriebelen. Meestal had het toerbedrijf al zo stiekum weer eens gebeld of ik niet nog een ritje kon doen. De twee daarop volgende jaren reed ik bij Jan van Ammers Touringcars. Een druk, supernerveus mannetje, die bij het minste of geringste uit zijn dak kon gaan. Hij had 6 bussen en veel contractvervoer in de toneel- en orkestwereld en de Opera. Heel véél met artiesten gereden en met sommige zelfs bevriend geraakt. Dat was een leuke tijd, veel kunnen bijslapen 's avonds, want 's morgens vroeg moest je weer stadsritjes rijden of Marken- Volendam, of een Grand Holland Tour. Ook gebeurde het regelmatig dat je midden in de nacht op Schiphol een groep moest ophalen en dan kwam die plane effe niet opdagen. Stond je daar uren te darren, terwijl je volgende ritopdracht daardoor in het nauw kwam. Maar goed, ik heb die jaren bij Van ammers heel veel geleerd, over het vak, de Gidsen en de Passagiers. De laatste twee jaar van mijn tourperiode reed ik bij Hans van Nood. Een goeie vent, maar zo gek als een deur! En met gek bedoel ik dan 'prettig gestoord'. Mooie bussen, veel werk en allemaal op Londen, Parijs en Spanje. Twee pendeltjes Spanje was toch goed voor 7.000 kilometer in één week, maar het verdiende heel erg leuk (in die tijd) Londen en Parijs, was ook heel erg leuk, gezellig, leuk dat ik het allemaal meegemaakt heb. Na het 5e seizoen op de tour raakte mijn vrouw - ik was inmiddels getrouwd - zwanger. Ik had beloofd dat ik van de tour zou afgaan (en dat deed ik echt met pijn in mijn hart!) als er kindjes in de Pipeline zouden gaan zitten, en dus ging ik op zoek naar alternatief werk. Ik wilde wel graag op de bus blijven rijden en dus schreef ik een solicitatiebrief aan Centraal Nederland (openbaar vervoer) Binnen twee weken was ik gekeurd en aangenomen, waar men eerst zei dat ze niemand nodig hadden en dat ik wel op de wachtlijst kon komen... Op 1 april 1986 deed ik mijn intrede dus in het OV. Centraal Nederland hield op te bestaan en dus werden we ingelijfd bij NZH. Ook dat hield op te bestaan en toen werd het Connexxion. Die verloren een deel van hun markt en zo kwamen we terecht bij de BBA en daar zit ik nu nog steeds... Tsjonge, wat een verhaal zeg! Peter. Een dag zonder bus, is voor mij een héle klus! Vakbondsactie! Gisteren - op 29 maart - hielden vakbondsleden van diverse bonden, actie in Den Haag voor het behoud van de zogenaamde Personeelsparagraaf. (in één van de artikelen hieronder heb ik uitgelegd waarover dat precies gaat) In het kort: het gaat over het behoud van arbeidsrechten en arbeidsvoorwaarden van OV personeel wanneer zij dreigen op straat te komen staan, als hun werkgever een concessie verliest en een ander bedrijf de concessie wint. Tot 2010 is het nú bij wet geregeld dat het andere bedrijf dan het personeel verplicht over moet nemen, met behoud van alle rechten en plichten. Het kabinet dreigde deze regelinge op te blazen waardoor de bestaanszekerheid van de OV medewerkers ná 2010 op de tocht zou komen te staan. Dát wilde wij niet en dáárvoor gingen wij de barricade op! Nou ja, wij... Door allerlei organisatorische onduidelijkheden was de opkomst nou niet wat velen er van gedacht hadden. We verzamelden om 12.00 uur op het Malieveld, en dat ging mondjesmaat. De meeste werkgevers hadden alle steun aan de actie geweigerd en ook geen bussen ter beschikking gesteld, zodat er huurbussen(!) van particuliere toerboeren de OV mensen - die zélf dagelijks met honderden bussen rijden - moesten vervoeren. Maar goed, sommige kwamen per autobus, anderen weer net de trein en een enkeling met de auto. Toch druppelde het lekker vol, ik schat zo'n 250 - 300 demonstranten van diverse pluimage. FNV was overduidelijk aanwezig, geladeerd met wat CNV - die eigenlijk geen actie voerde aldus liet de Leiding weten - en wat ABVA Kabo en spoorweg personeel. Het weer was mooi en sfeer zat er dan ook al gauw in. Onbegrijpelijk was wel de politiemacht die op de been was gezet om ons naar plein voor de Tweede kamer te begeleiden. Alsof wij van plan waren de boel daar kort en klein te slaan! Maar goed, er waren deze dag geen geweldadigheden en de politie kon ook van het mooie weer genieten. Zo rond één uur vertrokken we van het Malieveld naar het plein voor de Tweede Kamer, langs de Amerikaanse ambassade, over de trambaan, zo naar het plein. Op dat plein stond een grote vrachtwagen, die was omgebouwd als podium met een muziekinstallatie die vrolijke deuntjes liet horen. Ook was er een grote stand met koffie - de nationale volksdrank van heel veel chauffeurs! Bijna 300 mensen storten zich op deze tent en het was een heel dringen geblazen. Na een goed half uur pakte Henk van Kolk - voorzitter FNV Bondgenoten - de microfoon en vertelde dat de vast kamercommissie voor verkeer nu in overleg was met de werkgevers, de bonden en de reizigersbehartigingsverenigingen, en dat die over en klein half uurtje naar buiten zouden komen en dat wij ze dan onze petitie zouden aanbieden, waarna diverse mensen nog wat zouden gaan zeggen. Dus was het wachten op de dingen die komen gingen. Ondertussen werden veel onderlinge contacten uit het verleden hernieuwd. Door alle marktwerkingen zijn voormalige collega's die jaren met elkaar in één bedrijf werkten, naar alle windhoeken van nederland verkast, en bij andere OV bedrijven terecht gekomen, en ook in andere stallingen. Als je elkaar dan weer op zo'n moment tegen komt is er genoeg om over te praten. Het plein was mooi opgesierd door veel vlaggen en spandoeken, dat was netjes georganiseerd door het FNV. Ook de koffiestand - later konden we daar ook broodjes en erwtensoep halen - was een gouden greep. De open vrachtwagen die was omgebouwd en voorzien van diverse vlaggen en spandoeken, zoals: "Geen gesleur met de chauffeur!" Duidelijk aanwezig: FNV Bondgenoten! Het plein met de 'koek en sopie' tent en vele afnemers! En daar was het dringen geblazen! Het werd dik over kwart over twee voordat de onderhandelaars naar buiten kwamen met in hun gevolg de politieke vertegenwoordigers. Als eerste nam Henk Kolk het woord en vertelde dat hij blij was met deze opkomst al vond ook hij dat de opkomst wel wat beter had gekund. De onderhandelaars konden vandaag niet helemaal goed uit de voeten omdat de grote politieke baas - Minsiter Peijs - vandaag afwezig was wegens ziekte en de vergadering van vandaag op 19 april wordt overgedaan. Wel hadden alle partijen toch met elkaar gesproken en de uitslag lijkt eenduidig: bijna allemaal willen ze de personeelsparagraag behouden, óók na 2010! Deze actie, onze actie, was daarbij duidelijk een steun in de rug, een onderstreping van wat iedereen al vond: de bestaanszekerheid van de OV chauffeur moet blijven bestaan, anders zal dat in de toekomst de oorzaak zijn van sociale onrust. Henk Kolk en de politiek, die allemaal hun woordje mochten spreken, de voorzitter van de Vaste Kamercommissie sprak dat deze commissie niet van plan was de personeelsparagraaf (PPG) af te schaffen. De PVDA, de SP sloten zich hierbij aan. Al met al stond er een meerderheid van de 2e kamer op het podium dat voor het behoud en tégen de afschaffing is van de PPG. Daarna was het de beurt aan vertegenwoordigers van de Bonden om wat te zeggen en zo kwam ook Rond van Baden - de regionale bestuurder - aan het woord. Ook hij was blij met deze - voorlopige - uitslag van alle onderhandelingspartners, en bedankte iedereen voor zijn aanwezigheid. Ron van Baden Hiermee werd het officieële gedeelte afgesloten en vertrokken - druppelsgewijs - de deelnemers aan deze demonstratie weer naar het station of het Malieveld. Veel van hen schoten nog wel eerst een leuk kroeje binnen... Sommige buschauffeurs lusten namelijk ook wel een glaasje bier.. Zeker als jezelf niet hoeft te rijden en het is prachtig weer én je bent met wat collega's op stap, kan dat best gezellig zijn. De Moraal: Het ondersteunen van de organisatie waarvan jij lid bent - in dit geval de vakbond - is essentieel voor het levensbelang van die organsiatie. Alleen met steun, voldoende steun, komen zij geloofwaardig over en kunnen een vuist maken. Een vuist naar de Politiek en/of de werkgevers, een Vuist die nodig is om de belangen van alle werknemers in het OV te garanderen. Daarbij is het natuurlijk ook wel van essentieel belang dat die organisatie waar we allemaal lid van zijn, ook heel duidelijk naar buiten communicieert! En - eerlijk is eerlijk - dat verdiende nou niet de schoonheidsprijs! En, dat was ook één van de redenen waarom de opkomst niet hoger was, en dat is jammer. Zeker als je weet dat FNV Bondgenoten een prachtig - door hen betaald - forum in de lucht hebben, dat door half OV - Nederland wordt gelezen, maar waarop zij zelf (en dan heb ik het juist over de 'grote' jongens) nog nooit een bericht hebben opgezet. Communicatie, of juist een gebrek hieraan, is het allerbelangrijkste in een organisatie: uitleggen wat je doet, waarom je het doet en waartoe het moet leiden, dáár moet veel meer aan gedaan worden, dat is nu (nog) zo, en dat was 20 jaar geleden al niet veel anders. Het wordt hoog tijd dat daar eens verandering in gaat komen! Peter. Waar is nou mijn strippenkaart? Passagiers worden geacht hun strippenkaart bij de hand te hebben wanneer ze staan te wachten op een bus. Komt de bus, dan kunnen ze afstempelen en een plaats gaan zoeken. Dat bevordert de doorstroming in de bus. Vooral bij slecht weer is dat heel fijn voor mensen die net tussen de abri en de bus in de openlucht staan... Toch zijn er altijd weer passagiers die pas naar hun strippenkaart gaan zoeken op het moment dat ze de bus instappen, dit tot grote ergernis van de wachtenden buiten, en de buschauffeurs is er ook niet blij mee, want uiteindelijk betekent dit vertraging voor hem - en de overige passagiers die wellicht hierdoor een aansluiting de mist in zien gaan - en dus ook een aanslag op zijn al tot het bot uitgeknepen pauze... Gisteren maakte een Chinese passagiere het wel héél bont. Als laatste passagier stapte zij in en begon naar haar strippenkaart te zoeken. Ze had een mantelpakje aan met een broek daaronder - en ik bedoel dan geen onderbroek uiteraard - en daarop een blousse met met de nodige steekzakken, dan het mantelpakjasje en daarover heen weer een buitenjas. Buiten haar grote 'handtas' had ze nog diverse plastic boodschaptassen bij zich.. Je kunt je misschien al voorstellen wat er ging gebeuren? Juist ja, de boodschappentassen, alsmede de handtas werden bij mij op het dashboard gesmeten, en de grote voel-actie ging van start. Voelen in de broekzakken, de blousse zakken, het mantelpakjasje, de overjas, maar nee, daar zat de strippenkaart niet, dus nog maar eens van voren af aan begonnen...met voelen. Al die tijd had ze nog geen woord gesproken - en bleef ik haar strak aankijken. Na deze persoonlijke visitatie was haar 'handtas' aan de beurt. Die werd bijna ondersteboven gekeerd en als je weet wat daar voor klerezooi inzat... Niet te weinig! Maar, ook daar was geen strippenkaart te vinden! Dus werden de boodschappentassen aan een nadere controle onderheven. Ook daar niet en de Chinese medemens begon nu lichtelijk te zweten, maar had nog steeds geen woord gesproken. Een passagier ergens op de achterbank vroege op luide toon:"Chauffeur, gaan we nog rijden?" En, hij had gelijk want het was inmiddels als 7 minuten later dan ik had moeten vertrekken. Dus ik vroeg aan de zwijgzame - in zichzelf gekeerde - Chinese dame:"Denkt u dat u het nog redt vandaag mevrouw, want ik had 7 minuten geleden al moeten vertrekken?" De Chinese dame kreeg een rood hoofd en ik zag wat zweetdruppeltjes verschijnen. "Is het goeld dat ik ga zitten en zoeken, dan kom ik zo afstempelen? Maar natuurlijk mevrouw... De Chinese ging zitten en de zoektocht - en geritsel - ging 'gewoon' door. Nou duurt het ongeveer 15 minuten voordat je Utrecht uit bent en de A2 op kunt rijden en al die tijd: géén strippenkaart! Vlak voordat ik Utrecht uit zou rijden vond ik dat ik de passagiere genoeg credit had gegeven en sprak door de intercom dat de passagier nu een kaartje moest kopen als ze d'r plaatsbewijs nóg niet had gevonden. Met een rood hoofd kwam ze naar voren en betaalde 7 strippen. "Ja, ik geloof dat ik mijn strippenkaart ben verloren, zei ze quasi onschuldig.." Maar dat was evident. Het hele geintje had bij elkaar zo'n half uur geduurd. En dat brengt ons weer bij het egocentrisme van de gemiddelde passagier. Alles draait om de belangen van de passagier: de bus móet op tijd zijn, ook al ligt er vier meter sneeuw, de passagier móet kunnen zitten, en als je je strippenkaart niet kunt vinden dan móet de chaufeur (maar ook de mede-passagiers) maar even wachten! Zo veel haast hebben die toch niet! Ik blijf altijd heel rustig bij dergelijke incidenten, het hoort bij ons beroep, natuurlijk, leuk vind ik dit ook niet, maar we werken wél in het personenvervoer, en rijden geen bloembollen! En wie dagelijks met mensen omgaat komt regelmatig met vreemde situaties in aanraking. Dat maakt ons werk aan de ene kant ook wel weer interessant. Aan de andere kant is het niet leuk dat passagiers voornamelijk aan zichzelf denken en nooit aan de verloren tijd die een buschauffeur niet meer kan inhalen en aan de afbreuk van zijn toch al minimale pauze's... Het eigen belang prevaleert, het is een ontwikkeling van deze tijd, ik weet het. Maar wanneer een buschauffeur zijn 'eigen' belang - sanitaire stop + een bak koffie laat prevaleren, boven het op tijd vertrekken (omdat hij door oorzaken buiten zijn schuld óók te laat aan zijn minimale pauze begon) dan krijgt hij de wind van voren van de passagiers én van de werkgever... Begrip over en weer in de hectische wereld van het OV is ver, heel vér te zoeken en dat is een bedenkelijke ontwikkeling. Peter. En dag zonder begrip, is een egocentrische dag! Negerzoenen Er is een heuse rel ontstaan over het woord 'negerzoen', je weet wel zo'n lekker schuimig stukje gevuld koek met chocolade erom heen. Al méér dan 80 jaar zijn die dingen onder die naam te koop. Iedereen weet ook gelijk wat er met een negerzoen wordt bedoelt. Geen zinnig mens heeft daar rascistische bijbedoelingen bij. Als je om een negerzoen vraagt dan wil je gewoon zo'n lekker gevuld koekje en denk je niet aan Surinamers of andere gekleurde medemensen. Bij zwart op wit of bij een moorkop - ook lekkernijen - denk je daar toch ook niet aan? Bij Koninginnesoep denk ik toch ook niet aan de koningin? Ik vind het zo'n flauwekul dat er een Surinaamse stichting zich kennelijk daar al jaren mee heeft bezig gehouden om het woord 'Negerzoen' te hervormen. Is er nou werkelijk niets beters te bedenken? Nu zullen mensen van joodse afkomst binnenkort wel een stichting in het leven roepen om het woord 'Jodekoeken' uit onze taal te krijgen, want qua 'probleemstelling' is dat net zo erg natuurlijk... En dan kan onze Koningin natuurlijk niet achterblijven, ook zij gaat op het Malieveld protesteren met een groot spandoek dat ze de Koningin uit de soep wil halen! Wanneer er zoveel problemen zijn in de wereld begrijp ik werkelijk niet waarom juist zo'n non-issue zoveel belangstelling krijgt, kennelijk van mensen die zich nog steeds gediscrimineerd voelen, of daar hun levenswerk van schijnen te maken. Voor mij is een Negerzoen een lekkernij en zal dat altijd zou blijven, en als ik die - mierzoete - dingen al wil eten of kopen, zal ik altijd naar Negerzoenen blijven vragen en niet naar Buys zoenen. Jongens waar gaat dit eigenlijk over.... Peter. Een dag zonder Negerzoen, is een slechte dag voor de tandarts... Vervoersdeskundigen Ieder openbaar vervoer bedrijf heeft ze in huis: Vervoersdeskundigen. Een mooie titel, maar hoe word je nou vervoersdeskundige? Is daar een school voor? Nou...nee, daar is niet echt een school voor. Een vervoersdeskundige school bestaat niet echt. Je zou toch al wat jaartjes moeten meelopen in het OV, en toch een soort van marketingsopleiding moeten hebben gevolgd om vraag en aanbod zó af te stemmen dat het economisch ook nog haalbaar is. Voorwaar geen gemakkelijke klus. De vraag komt van twee kanten, dat was vroeger al zo, en dat is nog steeds zo. De passagiers hebben verlangens en ook de bedrijven zelf en locale overheden hebben belangen. En wat zien we steeds meer nu de muntjes steeds vaker gaan spreken: de belangen van de bedrijven prevaleren bóven de passagiersbelangen en dat doet heel wat buschauffeurs toch zeer. Groot gebracht met het idee dat er zonder klant geen OV bedrijf kan bestaan, worden we nu ineens met absuurde dingen geconfronteerd. Voorbeeld: Toen de Bijlmermeer werd gebouwd, waren er nauwelijks nog winkels en dus moesten de mensen naar andere stadsdelen om boodschappen te doen en ook om daar naar hun werk te gaan. Gelukkig was er wél een buslijn die afgenokt met veel gekleurde mensen van en naar de Bijlmermeer zijn rondjes reed. Al snel kreeg deze bus de bijnaam "De Paramaribo-expres". Later kwam de metro en gingen veel mensen met de metro, maar om van de Bijlmermeer naar de populaire Dappermarkt te gaan kon je tot op de dag van vandaag, kiezen uit 4 bussen die altijd tsjokkie vol zitten met marktpubliek en schoolkinderen. Met één bus - zonder overstappen - naar je doel. Deze vervoerstromen bestaan al meer dan 30 jaar en hebben dus hun nut wel bewezen zou je zo denken.. En toch...de vervoersdeskundigen van het GVB hebben andere plannen. Hun busijnen naar het Muiderpoort station (en de Dappermarkt) gaan daar niet meer rechtstreeks naar toe per 28 mei (ingang nieuwe dienstregeling) Zij willen dat de passagiers vanuit de Bijlmermeer eerst met de metro naar de stad gaan en daar overstappen op de tram. Wie ziet zoals zoveel chauffeurs dat dagelijks zien, hoeveel mensen bepakt en bezakt de bus inkomen, met tassen vol met waar, begrijpt dat deze vervoerstroom écht niet met de tram een paar haltes gaat reizen om vervolgens met de hele handel over te stappen in de metro, én dan nog een eind lopen omdat de metro niet bij elke flat stopt en de bus wel. De andere twee lijnen die de Dappermarkt aandeden de 120 en de 126 komen daar per 28 mei ook niet meer. Zij mogen niet verder meer komen dan Station Bijlmermeer en mogen zelfs station Holendrecht (waar we de meeste mensen uit zetten en weer oppikten) niet meer aandoen, maar er Hemelsbreed langsrijden. Al tientallen jaren rijden we daar wel naar toe en genereren daarmee een ongelooflijke vervoerstroom. Hoe dom moet je dan zijn om die vervoerstroom af te breken? Passagiers laten zich niet de wet voorschrijven, die zoeken naar alternatieven (de auto?) en die ben je kwijt. Hoe deskundig zijn dus die vervoersdeskunidgen? Zitten ze zelf wel eens in de bus, hebben ze wel eens met de enige échte vervoersdeskundigen gesproken - de buschauffeurs die al jaren op deze route rijden? De specifieke kennis over de vervoerstromen in dat gebied en bij die lijnen ligt wel bij deze chauffeurs, maar zelden of nooit wordt hén wat gevraagd. Men geeft de voorkeur aan jong afgestudeerde marketingsfiguren die mooie presentaties kunnen houden en slimme - theorie - plannen kunnen bedenken, maar geen enkel idee hebben wat voor effect hun plannen op de korte en/of lange termijn zullen hebben. De lange termijn maakt dat soort gasten nooit meer mee, want dan zitten zij al lang bij een ander bedrijf fraaie plannen te bedenken. Het is jammer dat van de aanwezige kennis in een bedrijf niet gebruik wordt gemaakt. Dat gebeurde vroeger al niet - toen we nog gewoon uit de staatsruif moesten eten - en nu ook niet nu we geprivatiseerd zijn. Vervoerstromen worden steeds meer kapot gemaakt, het belang van de passagier staat nog steeds niet voorop. Als en pasagier ergens een hekel aan heeft is dat ie ergens moet overstappen. Dat moet je dus zo min mogelijk doen, en zeker niet op een goed lopende markt-vervoerstroom. 28 mei gaat die nieuwe dienstregeling in en geen hond weet nog dat er dan geen bus vanuit de Bijlmermeer meer nog naar de dappermarkt gaat. En als ze had wel te horen krijgen zullen ze fel protesteren, dat kan ik je verzekeren! En wie gelooft dat zo'n protest iets zal opleveren, loopt toch zwaar achter de feiten aan: In het huidige OV gaat het niet om wat de passagiers willen, maar om wat vervoersdeskundigen bedenken - veelal in opdracht van hun werkgevers... Peter. Een dag waarop weer een OV lijn naar de klote wordt geholpen, is een trieste dag!
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Een NEGERZOEN!